Tradities spelen in ons leven een grotere rol dan we soms beseffen. Het vieren van Kerstmis, Pasen, Pinksteren, gedenkdagen, op de één of andere manier doen we daar allemaal wel aan mee. Het op gezette tijden vasthouden aan gedenkwaardige momenten geeft ons houvast in het leven. Naast de kerkelijke tradities kennen we ook persoonlijke tradities. Verjaardagen, trouwdagen en sterfdata zijn voorbeelden van gebeurtenissen waar we even bij stil willen staan. Momenteel kunnen we genieten van een eeuwenoude traditie: de Olympische Spelen. Om de vier jaar kijken vele mensen uit naar dit geweldige sportevenement waar vrijwel iedereen wel iets mee heeft. Al is het niet een sport waar men zijn hart aan verknocht heeft, dan is het wel de opening van de spelen die iedere keer weer spectaculairder wordt. De spanning die wordt opgebouwd alvorens het Olympisch vuur wordt ontstoken doet menig hart sneller kloppen, zo ook het mijne. Iedere keer weer sta ik versteld van de ontwikkelingen in de techniek, die ogenschijnlijk onmogelijke dingen mogelijk maken. Zo ‘liep’ er dit jaar een atleet met een fakkel door de lucht, die aan het einde van zijn ronde, hoog boven het stadion, met een uitrollende film op de achtergrond, het vuur ontstak. Adembenemend mooi…
Waarschijnlijk verwacht je nu dat ik het ga hebben over Jezus die over het water liep, een veelbesproken fragment uit de Bijbel, dat logischerwijze als een onmogelijkheid beschouwd wordt. Maar daar wil ik het nu juist niet over hebben. En weet je waarom niet? Toen iemand mij dertig jaar geleden vertelde dat er een wereldwijd communicatiesysteem op handen was, dat iedereen vanuit zijn huiskamer in staat zou stellen alle informatie op te zoeken en contacten te leggen die men maar wilde, meende ik ook met een persoon van doen te hebben die ‘ze niet allemaal op een rijtje had’. En zie mij nu eens achter mijn laptop zitten. Nee, ik kijk wel uit me daar ooit nog kritisch over uit te laten. Daar zal je mij niet meer over horen.
Waar ik het dan wel over wil hebben? Over de winnaars van de Olympics. De winnaars die na een jarenlange intense inspanning, dolgelukkig het podium mogen beklimmen om hun medaille in ontvangst te nemen. De ontlading die komt zodra het volkslied wordt gespeeld. De emoties die dan loskomen en die nauwelijks of niet in bedwang zijn te houden. De tranen die rollen, de brede lach die volgt, het scala aan gevoelens dat onze huiskamers binnenkomt via onze moderne platte breedbeeldschermen. Het publiek dat in juichen uitbarst zodra het volkslied is beëindigd. En, last but not least, de ogen van de winnaar, die stralend van geluk, héél even naar boven kijken om daarna dichtgeknepen te worden, als in een poging dit prachtige moment voor eeuwig op het netvlies vast te leggen. Kijk, daar word ik nou helemaal warm van… Het delen van zoveel geluk, betekent voor mij óók een stukje geloven.
Waarschijnlijk verwacht je nu dat ik het ga hebben over Jezus die over het water liep, een veelbesproken fragment uit de Bijbel, dat logischerwijze als een onmogelijkheid beschouwd wordt. Maar daar wil ik het nu juist niet over hebben. En weet je waarom niet? Toen iemand mij dertig jaar geleden vertelde dat er een wereldwijd communicatiesysteem op handen was, dat iedereen vanuit zijn huiskamer in staat zou stellen alle informatie op te zoeken en contacten te leggen die men maar wilde, meende ik ook met een persoon van doen te hebben die ‘ze niet allemaal op een rijtje had’. En zie mij nu eens achter mijn laptop zitten. Nee, ik kijk wel uit me daar ooit nog kritisch over uit te laten. Daar zal je mij niet meer over horen.
Waar ik het dan wel over wil hebben? Over de winnaars van de Olympics. De winnaars die na een jarenlange intense inspanning, dolgelukkig het podium mogen beklimmen om hun medaille in ontvangst te nemen. De ontlading die komt zodra het volkslied wordt gespeeld. De emoties die dan loskomen en die nauwelijks of niet in bedwang zijn te houden. De tranen die rollen, de brede lach die volgt, het scala aan gevoelens dat onze huiskamers binnenkomt via onze moderne platte breedbeeldschermen. Het publiek dat in juichen uitbarst zodra het volkslied is beëindigd. En, last but not least, de ogen van de winnaar, die stralend van geluk, héél even naar boven kijken om daarna dichtgeknepen te worden, als in een poging dit prachtige moment voor eeuwig op het netvlies vast te leggen. Kijk, daar word ik nou helemaal warm van… Het delen van zoveel geluk, betekent voor mij óók een stukje geloven.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten