Elkaar een beetje blij maken

Sommige mensen hebben de vaardigheid om iets bij je los te maken. Zo zat ik vorige week naar een televisieprogramma te kijken, waarin twee leuke meiden de opdracht hadden aangenomen de leefbaarheid van hun woonwijk te verbeteren. Ze maakten er behoorlijk wat werk van. Het bleek bijvoorbeeld dat niet alle huizen van naambordjes en deurbellen waren voorzien. Om mensen uit de anonimiteit te halen werden er gratis naambordjes en deurbellen uitgereikt. Rondslingerende rommel werd afgevoerd in containers. Er werden fietslessen voor allochtone vrouwen georganiseerd en een buurtfeest kon natuurlijk niet uitblijven. Daar werden spelletjes georganiseerd, waardoor mensen beter met elkaar in contact kwamen en zij elkaars naam leerden kennen. Al met al een goede basis voor een betere woonwijk. Immers, wie je kent, groet je in het voorbijgaan en mensen kijken meer naar elkaar om. De sociale controle wordt hierdoor verbeterd.

Maar één Nederlandse vrouw was het er allemaal niet mee eens. Ze zat ‘gezellig’ koffie te drinken met haar allochtone buurvrouw en mopperde er lustig op los. “Ik vind het helemaal niks. Spelletjes spelen waarbij je je naam moet zeggen. Tsuh, wat verbetert dat nou aan al die jongeren die hier de buurt onveilig maken? Gisteren nog wilde ik een groepje van die opgeschoten knullen passeren en ze waren me toch brutaal!!”
De buurvrouw zat het even rustig aan te horen. Ze liet de vrouw een poosje tieren, maar opeens was ze het zat. “Luister eens,” zei ze met een heerlijk Surinaams accent, “we moeten het zelf gezellig maken in onze buurt.” De vrouw tegenover haar zweeg beduusd. “Ja dat méén ik, gezelligheid moet je zelf maken. En je moet toch ergens beginnen. Ik wist niet eens hoe mijn buren heetten en nu kan ik ze tenminste gedag zeggen en een praatje maken. Dat is al een begin. We moeten er gewoon zelf voor zorgen dat onze buurt een leuke buurt wordt.” En na een korte stilte besloot ze haar pleidooi met: “Als wij elkaar een beetje blij kunnen maken, dan maken we Jezus ook een beetje blij.”
Het kwam wat kinderlijk over, maar de vrouw had wel gelijk. Wie aan iets begint, zonder in een goed resultaat te geloven, bereikt meestal weinig. “Tja, als jij het zegt, dan zal het wel,” antwoordde de Nederlandse vrouw, die duidelijk een beetje overrompeld was door het weerwoord van haar buurvrouw.
En het is natuurlijk ook zo, dat we zelf moeten werken aan verbeteringen in de maatschappij. Dat begint bij jezelf verbeteren. Rekening houden met elkaar, jezelf ontwikkelen, gebruik maken van je talenten. Gelukkig hebben wij in Nederland volop de kans om daar aan te werken.