Al lang niets van God gehoord

Wie op internet gaat zoeken onder het woord Bijbel, komt verrassende teksten tegen. Zo stuitte ik op de zin “Al lang niets van God gehoord”. Toen ik daar verder op ging zoeken, belandde ik op de Bijbelpagina die van A tot en met Z aangeeft waar je in allerlei talen gegevens over de Bijbel kunt vinden. Maar eigenlijk hoefde ik niet verder te zoeken, want de titel “Al lang niets van God gehoord”, is op zich al inspirerend genoeg om over te schrijven.

Kent u dat ook? Het gevoel dat je gewoon je leven leeft, je werk doet, je boodschappen haalt, eten kookt, bidt en dankt voor en na het eten, ’s avonds nog wat werkzaamheden verricht, of even niks doet en naar tv kijkt? Gewoon, helemaal gewoon. Niks bijzonders, geen pieken en geen dalen? En dan plotseling komt er zo’n zinnetje langs fladderen. “Al lang niets van God gehoord.” In eerste instantie meende ik hier iets in te herkennen. Totdat ik er eens wat dieper over na ging denken. Hoe zag nu eigenlijk de afgelopen week er voor mij uit? Ik was een paar dagen naar Zeist geweest voor een cursus, die mij en anderen zal ‘inwijden’ in de geheimen rondom vakbondsconsulentschap. Een lang woord, maar het betekent simpelweg dat je leert je collega’s op te vangen en eerste hulp te bieden in het land van arbeidsvoorwaarden. Reken maar, dat wij Nederlanders daar ingewikkelde wegen hebben aangelegd, maar daar gaat het nu even niet om. De cursus was in Zeist en ik zag enorm tegen de reis op. Ik ben nu eenmaal geen heldin in de auto, waardoor de snelweg voor mij tot voor kort taboe was. Tot voor kort, want ik heb het wel gedaan! In de spits via Rotterdam en Utrecht naar Zeist. Mijn vingers heb ik bij aankomst even moeten masseren vanwege de krampachtige manier waarop ik het stuur vasthield, maar toch…. Ik ben veilig en wel gearriveerd op de plaats van bestemming. Het was me zowaar gelukt! Nu ik er over nadenk had ik wel even een blik naar boven kunnen wenden en “Dank U wel,” mogen zeggen.

Toen ik ’s avonds mijn man belde om te vragen of alles nog in orde was aan het thuisfront (ik moest namelijk blijven overnachten), vertelde ik hem enthousiast dat de cursus erg leuk was. “Ik zit hier tussen zielsverwanten, allemaal mensen die hun collega’s graag willen helpen als er vragen of problemen zijn. Ik weet dat het een uitstervend ras is, die vakbondsconsulent, maar ik voel me thuis in dit gezelschap!” Ook thuis bleek alles prima in orde te zijn en nu ik er over nadenk, had ik wel even een blik naar boven kunnen wenden en “Dank U wel,” mogen zeggen.

Ook de terugreis verliep veilig en de volgende dag mocht ik aanwezig zijn bij de verkiezing van de sportman, sportvrouw, het sporttalent en de sportclub van het jaar 2005 in de gemeente Westland. Wat een gezellige bijeenkomst was dat! Alle genomineerden maakten er een feestje van en medewerkers van de gemeente hadden hard gewerkt om een leuk programma te bieden. Hoewel ik erg moe was van de cursus en reis van de afgelopen dagen en ik met een flinke hoofdpijn die avond tegemoet ging, bleek het plezier en de positieve uitstraling van alle aanwezigen een positieve uitwerking op me te hebben. Mijn man was zo aardig me even te brengen en te halen, zodat ik niet nogmaals met kramp inde vingers achter het stuur hoefde te zitten. En het gezellige verloop van de avond droeg er waarschijnlijk aan bij, dat mijn hoofdpijn weer wat zakte. Het komt niet vaak voor dat je tussen zoveel blije mensen in mag zitten, als op die avond. En nu ik er over nadenk… was het niet God die al lang niets van zich had laten horen, maar was ik het zelf die lange tijd mijn 'mobiele telefoon' had uitgeschakeld…

© Joke Wageveld